خدا خشم مىگرفت اما براى خويش خشم نمىگرفت . گاهى از گرسنگى سنگ بر شكم مىبست . هر طعامى كه حاضر مىشد ميل مىكرد ، و هر غذايى كه مىيافت رد نمىكرد . دو لباس روى هم نمىپوشيد ، گاه يك نوع برد راه راه يمانى به تن مىكرد ، گاه عبايى پشمينه روى دوش مىافكند ، و گاه لباسهاى كلفت از پنبه و كتان مىپوشيد ، و بيشترين لباسهاى حضرتش سفيد بود . زير عمامه شبكلاه به سر مىگذاشت . پيراهن را از سمت راست آن مىپوشيد . يك لباس مخصوص روز جمعه داشت . هر گاه پيراهن نو مىپوشيد پيراهن كهنهء خود را به فقيرى مىداد . عبايى داشت كه هر جا مىرفت آن را برايش دو تا مىكردند و بر روى آن مىنشست . انگشترى نقره در انگشت كوچك دست راست مىكرد . هندوانه و خربزه را دوست مىداشت ، و از بوهاى ناخوش بدش مىآمد . هنگام وضو گرفتن مسواك مىكرد . موقع سوار شدن ، غلام خود و يا كس ديگرى را رديف خود سوار مىكرد ، هر حيوانى كه برايش ميسّر بود سوار مىشد : اسب ، استر ، الاغ . بر الاغ بىپالان كه تنها لگامى بر آن بود نيز سوار مىشد . گاهى پياده نيز و پابرهنه و بدون پوشيدن عبا و عمامه و عرقچين راه مىرفت . تشييع جنازه مىكرد ، و در دورترين نقاط شهر از بيماران عيادت مىفرمود . با فقرا مىنشست ، و با تهيدستان هم‌غذا مىشد و با دست خود براى آنان لقمه مىگرفت . به اهل فضيلت احترام مىگذاشت ، و با نيكويى كردن به اشخاص آبرومند با آنان انس مىگرفت . با خويشاوندان خود صلهء رحم مىكرد بدون آنكه آنان را بر ديگران مقدم دارد مگر به آنچه خدا امر فرموده باشد . بر كسى ستم و درشتى نمىكرد . پوزش عذرخواهان را مىپذيرفت . بيش از همه كس لبخند بر لب داشت مگر زمانى كه قرآن بر او نازل مىشد و يا مردم را موعظه مىكرد . و خنده‌اش بدون قهقهه بود .